ffice:smarttags" name="country-region">ffice:smarttags" name="place">

Prinsipe

Ryan Magtibay

May isang napakagwapong prinsipeng may kahariang kasing lawak ng kalawakan at kayamanang kasing dami ng tubig sa karagatan. Kasama ng kanyang perpektong pamilya na walang away o hinanakit sa isa’t-isa kahit kalian, palagi siyang tumutulong sa mga mahihirap sa pamamagitan ng pagbebenta ng mga bagay na talaga namang malaki ang sentimental value sa kanya para lang pakainin ang mga taong walang makain, bigyan ng bahay ang mga taong walang tirahan, at damitan ang walang damit. Abot sa langit ang kabaitan ng prinsipeng ito na minsan nga iniisip ng marami kung bakit hanggang ngayon wala pa siyang pakpak.

Isang araw, sinubukan niyang maglakbay papunta sa isang islang wala sa mapa para gisingin ng halik ang isang prinsesang may mukhang tatalo sa ganda ng kahit sinong babae sa balat ng lupa at may katawang tataob sa kahit sino sa listahan ng FHM’s 100 Sexiest Women. Pagdating niya sa isla’y agad niyang pinatumba ang isang malaking dragon ng buong tapang at lakas. Tapos, pinatulog niya din ng isang suntok lang ang isang milyong bantay sa gate ng kastilyo. At pagkapasok niya dito, gamit ang taglay na katalinuhang lampas sa kaya ni Einstein, agad niyang na-solve ang puzzle na siyang susi sa pintuan ng hot na  prinsesang gusto niyang pakasalan.

Pagpasok niya, nagsimula nang tumugtog ang Everytime I Close My Eyes ni Babyface habang dahan-dahan siyang lumalapit sa kamang kulay ginto at puno ng pinakamagandang klase ng diyamante kung saan natutulog ang prinsesa. Pagdating niya sa kama’y nag-close up sa kanya ang camera at pinakita ang kanyang mga matang nabighani at nahulog sa kagandahan ng babaeng natutulog sa kanyang harapan. Isang ngiti rin ang kanyang pinakawalan (na sinabayan ng tili ng kakiligan ng mga babaeng nanonood sa sinehan) bilang pagpapakita na sa mga sandaling iyon, siya’y masaya. Sobrang saya.

Ilang segundo ang nakalipas bago natapos ang close-up shot ng prinsipe. Nag-wide shot na ulit. Tiningnan ng prinsipe ang prinsesang nakahiga sa harap niya mula ulo hanggang paa. Pinagapang nito ang kanyang kamay sa hita ng babaeng natutulog. Hinawakan niya rin ang malulusog nitong suso tapos ay dahan-dahan na niyang inilapit ang kanyang mukhang simputi ng ulap, sing kinis ng marble, at kasing lambot ng unan sa mukha ng prinsisesa (kung saan, sa puntong ito’y muli na namang nagtiliian ang mga babae sa sinehan na nagtagal ng halos limang minuto, walang hingahan, ganun ka-hardcore). Unti-unting binukas ng prinsipe ang kanyang mga labi na simpula ng mga rosas (dahil dito’y bahagya ring nakita ang mga ngipin niyang kumikinang pa sa kaputian) at unti-unting inilapat sa bibig ng prinsesa. Kasabay nito tumunog ang Heaven ni Bryan Adams.

Unti-unting minulat ng babae ang kanyang mga mata. Nakita nito ang perpektong prinsipe sa harap niya – ang gwapo, mabait at, higit sa lahat, mayamang prinsipe. Isang paghihinayang ang kanyang naramdaman. Tapos, napilitan siyang ngumiti.

Wala pang 5 seconds, kinarga na agad ng prinsipe ang prinsesa at, sakay sa kabayong may kargadang kasing laki ng sa kanya, dinala niya ang prinsesa sa kanyang kaharian. Sa buong paglalakbay nila, na inabot lang ng 13 minutes, 12 seconds, and 54 milliseconds, kasi may kakayahang lumipad yung kabayo nung prinsipe kahit wala itong pakpak, hindi nagsalita ni ngumiti ang prinsesa.

Pinakilala niya ang prinsesa sa kanyang perpektong pamilya at ang kanyang buong angkan ay malugod naman siyang tinanggap. Binigyan siya ng reyna, ina ng prinsipe ng isang ginto’t diyamanteng kwintas na kasing mahal ng isang bansa. Binigyan siya ng hari ng isang kwarto sa kahirian na kasing laki ng Madagascar. Ang lahat ng mga pinakamagandang klaseng dekorasyon at kagamitan sa kwartong ito’y binigay naman ng kapatid ng reyna na siyang hari naman sa iba pang fairytale. Ang kapatid naman ng hari na siyang editor-in-chief ng nangungunang fashion magazine sa kaharian ay binigyan siya ng isang libong damit na signature lahat at walang local. Tapos yung driver at bodyguard naman nila na kamukha at kasing katawan ni Brad Pitt pero maliit lang ang patutoy, binigyan ang prinsesa ng isang karwaheng gawa sa diyamante pero may engine na katulad ng sa Ferrari, automatic at di na kailangan ng kabayo.

Ngumiti lamang ang prinsesa. Pumasok na siya sa kanyang kwarto at umupo sa kanyang kama. Habang nakatingin sa labas ng bintanang kasinglaki ng isang bahay, kung saan kita ang isang lalaki na nakatayo sa hardin ng palasyo at nakatingin sa bintana, isang patak ng luha ang tumulo mula sa mga mata ng prinsesa. Pagpatak nito sa lupa’y naging mga perlas na may pinakamataas na klase ang mga ito na agad niyang pinulot at ibinato palayo.

Dumating ang araw ng kasal ng prinsipe at prinsesa, dalawang lingo mula nang matagpuan ng una ang huli sa isang islang walang sa mapa. Ngunit bago pa ang araw na ito’y nagsiping na ng paulit-ulit ang dalawa, kung saan sa bawat pagkakatao’y tumutugtog bilang background music ang Thinking of You ni Katy Perry. Hindi sumang-ayon ang tadhana sa kanilang dalawa kaya naman hindi nagbunga ang mga pagsisiping na ito. Nguni’t ayos lamang sa prinsipe. Tutal naman, kanya na ang babaeng pinakamamahal niya sa buong mundo, maraming oras at panahon kaya di niya kailangang magmadali.

Pinuntahan ng prinsipe ang prinsesa ilang oras bago ang kanilang kasal, kahit pa sinabi na sa kanya ng isang Feng shui master na malas yun. Nakaharap ang prinsesa sa isang malaking salamin, suot ang kanyang wedding gown na gawa ng isa sa pinakarespetadong fashion designer sa kaharian nila. Napakaganda nito. Lumapit sa kanya ang prinsipe.

“Ako na yata ang pinakamasayang tao sa buong mundo ngayon.”

Ngumiti ang prinsesa at hinalikan sa labi ang prinsipe. Matapos ay tahimik itong naglakad papunta sa isang la mesang may mga kagamitan pang-make-up. Nakangiting sinundan ng tingin ng prinsipe ang prinsesa. Tumingala siya sa langit at nagpasalamat ng tahimik. Matapos ay masayang pumunta ang prinsipe sa may pintuan, muling humarap sa prinsesang hindi siya pinapansin at nagsabi ng “I Love You”. Tapos ay lumabas siya ng pinto, masayang-masaya.

Paglabas ng prinsipe’y napatigil ang prinsesa at tsaka muling umiyak. Samantala, lumabas mula sa pagkakatago sa kurtina ng isa sa mga malalaking bintana ang lalaking nakatayo sa hardin noong unang araw ng prinsesa sa palasyo. Nakaputing plain T-shirt ito, simpleng shorts na pambahay, tsinelas at may magulong buhok. Siya yung lalaking nagtuturo ng mga bata na magbasa paminsan para kumita. Nakita niya ang prinsesang umiiyak at malungkot siyang napangiti siya. Nag-close up sa kanya ang kamera at ipinakita nito ang mukhang kamukha ko at maraming taghiyawat. Isang luha ang lumabas mula sa kanang mata ng lalaking ito bago siya tumingala. Nag-wide shot. Makikitang nagdadasal ng isang pasasalamat ang lalaki habang nakatingala. Matapos ay lumapit ito sa prinsesa, niyakap ito, at hinagkan. Sa pagkakataong iyon, muling sumaya ang prinsesa kahit alam niyang hindi ito magtatagal.

Kinasal ang prinsipe at prinsesa at tinghal silang bagong hari at reyna ng kaharian. Sinundan ang kasalan ng isang reception na tumaob sa reception ng kasal nina Ruffa at Ylmaz. Sandamukal na bisita ang dumating – lahat mula sa pinakamatataas na posisyon sa kung saan-saang bansa. Nagmistulang meeting ng world leaders ang reception sa dami ng VIP pero ayos lang. Masayang masaya pa rin ang hari kahit na kalahati ng tao sa reception niya ay bodyguards. Sa katunayan, nagawa pa nga niyang tumayo sa gitna ng venue, at mag-alay ng kanta para sa kanyang minamahal – na narinig naman ng lahat dahil may lapel mic ang prinsipe.

“Ako’y nabubuhay dahil sa iyong pagmamahal,” ang wika nito habang nakaharap sa bago niyang reyna na may tinitingnang isang lalaki sa likod ng kanyang asawa, nakatayo kasama ng ibang bisitang sa mga sandaling iyon ay pumapalakpak.

Siyam na buwan ang lumipas ay isang prinsipeng kamukha ng bagong hari ang isinilang. Lubos ang saya ng hari lalu pa’t ilang taon ang nakalipas ay nasundan ng tatlo pang supling ang kanilang panganay. Matapos maisilang ang bunso’y, hindi na nila ito sinundan (suggestion kasi sa kanila ng isang family planning expert) at masaya niyang pinamunuan ang kaharian, kasama ang kanyang pinakamamahal na reyna.

Isang masayang kaharian at makabuluhang pamumuno ang naibahagi ng hari sa kanyang mga nasasakupan kaya naman nang dapuan ito ng sakit ay maraming nalungkot at muntik nang magpakamatay. Ngunit tila hanggang dito na lamang talaga ang kwento ng hari dahil hindi na ito bumuti pa sa kanyang sakit kahit pa si House, M.D. na ang gumagamot at nagdadiagnose sa kanya.

Gabi ng ika-apatnapu’t pitong anibersaryo ng hari at reyna, sa kwarto ng una kung saan nakahiga ito sa kanyang kamang kasing mahal ng Mona Lisa ni Da Vinci, habang hawak ng reyna ang kanyang kamay, nagsimulang bumigay ang puso ng hari. Nakita ng reyna ang unti-unting paghirap sa paghinga ng hari at naluha ito. Niyakap niya ito. Hinagkan. At niyakap muli nang mas mahigpit.

“Naging masaya ang buhay mo,” sabi ng reyna nang buong puso.

Tiningnan siya ng hari sa mata nang buong lalim – tila sa maikling panahong iyo’y naghintay ng isang katotohanan. Tinapos ang sandali ng isang masakit na pag-ubo mula sa hari. Nang matigil ay makikita sa hari ang labis na kalungkutan kasabay ng pagpigil nito sa mga luhang may dalang hinanakit at pagkaalam sa pagpatak mula sa kanyang mga mata.

“Hindi naman ako nabuhay eh, pano ako naging masaya?”

Tsaka namatay ang isang napakagwapong prinsipeng may kahariang kasing lawak ng kalawakan at kayamanang kasing dami ng tubig sa karagatan.

may reklamo?