Poke, Poke

Ryan Magtibay

Pumasok siya sa Coffee Bean dala ang mukhang kunwari malungkot at nagsisisi pero pacute pa rin at halatang ang tanging pakay lamang ay ang amuhin ako na batiin siya. May tampo kasi ako sa kaibigan kong yan. Hindi naman kasi patas na kapag tinext niya ko ng Sob… (with a sad/crying/crying violently smiley face) eh mabilis pa sa kidlat akong kakaripas papunta sa kung nasaan man siya, kahit ano pang ginagawa ko. Tapos ako, uulanin muna ng sampung libong 5 minutes at teka lang sorry busy pa ko eh bago siya dumating. Bwisit. Bwisit talaga.

Busy?! Wushu. Asa! Malaking Asa! Kung alam ko lang, nakikipagusap na naman siya sa di mo maabot at di mo matarok na crush niya at nanliligaw sa kanya na kinuha na ata lahat ng talent at magandang bagay, kahit kagwapuhan, sa mundo.

Minsan tuloy, dahil sa crush niyang iyon, iniisip ko, siguro malungkot ‘tong taong ‘to. O kaya nasexually harass nung bata. O kaya naagawan ng mana ng isang kapatid nang hindi niya alam. Basta. Kahit anong mangyari, hindi perpekto ang buhay nun. Hindi dapat. Hindi pwede. Kasi kung ganun, tarantado ang nagsabing all is fair in love and war.

Isang babaeng nakasimpleng org shirt at blue jeans ang tumayo sa tabi ko at nagkukunwaring pinagmamasdan lang ako. Maya-maya, sinisimulan na niyang pindut-pindutin ang braso ko gamit ang kanyang hintuturo. “Poke. Poke,” ang sabi niya na parang akala mo naman umeepekto ang pagpapakyut sakin. Patuloy ko siyang hindi pinapansin at nagkukunwaring hindi pa rin tapos sa homework na apat na oras ko nang ginagawa dahil hinihintay ko siyang dumating. Grabe. Kapag naman hindi ko naperfect ang homework na to, sa sobrang dami na ng double check na ginawa ko habang naghihintay sa pagpoke ng babaeng nasa tabi ko ngayon, ewan ko na lang.

“Huy, Pete, bati na tayo. Sige na,” ang sabi niya na may matching pouting of lips pang nalalaman. Hindi ko siya pinansin. “Sige na. Grabe ‘to. Ang gwapo mo ngayon. Yikee…” Sa isip ko: Ayoko. Hindi mo na ko maloloko ng ganyan.

“Uy, uy, tingnan mo yung babae dun sa kabilang table oh! Kanina pa nakatingin sa’yo. As in! Di nga!” Ano namang pakialam ko sa babaeng yun kung yung kanina ko pa hinihintay hindi naman ako pinansin ng apat na oras?!

“Uy di nga! Weh! Seryoso nakatitig talaga siya! OMG, tingnan mo oh nalaglag niya pa kunwari yung kutsara niya para lang magka-excuse na tumngin dito! Grabe! Nakikita mo ba siya?” Buti pa nga siya nagpapapansin. Ikaw, kapag nagalit ako tsaka lang.

“Huy, pansinin mo na nga ako! Hello?! Jane to Pete, hello? Huy. Wag ka na magalit. Hindi ko naman kasalanan eh. May problema din kasi siya… kaya di ako nakaalis kagad,” ang sabi niya, gamit ang isang malungkot na tono, sabay tungo ng ulo. Sabi ko na eh!

“Pwes buti pa siya,” ang sabi ko sabay tayo para umorder ng panibagong kape at ng chocolate cake o kahit anong matamis. Pagkatapos ng sinabi niya, parang kelangan ko ng pampasayang pagkain.

“Hoy, grabe ka ah. Nagseselos?!” Kung alam mo lang! Hindi ko siya pinansin. Bumalik ako sa upuan ko at nagsimula ulit sa ikalimampu’t siyam na pagdodouble check ng aking homework.

“Huy. Hindi mo ba talaga ako kakausapin?”

“Anong tawag mo sa pagcomment ko kanina?”

“Eh hindi naman maituturing na conversation ang isang beses na palitan ng tig-iisang sentences noh!”

“Oo kaya.”

“Galit ka pa ba?” Bakit pwede ba kong magalit sayo?

“Oo.”

“Kaya nga sorry na eh,” ang sabi niya gamit ang isang boses na nawalan ng tapang mula sa kanina niyang mga pangungusap at napalitan ng lungkot. Hindi ako umimik.

“Bakit ka ba nagtext ng Sob?”

“Kasi malungkot ako.”

“Bakit?” Kasi wala ka. Kasama mo yung crush mong demi god.

“Kailangan ba may dahilan?”

“Kita mo to, inaaway mo ko dahil hindi kita nasipot kagad tapos wala lang pala.”

Nagsimula siyang tumayo at tumalikod para umalis na. Gusto ko siyang pigilan pero parang may glue ang mga paa ko at tila nakapako ang likod ko sa upuan na ang tanging nagawa ko lang ay tingnan siya ng may panghihinayang. Nagsimula na siyang maglakad paalis. Grabe hanggang dito na lang ba ako?

Bigla siyang humarap ulit ng may ngiti at nagtatakbo pabalik sakin.

“Joke lang! Yikee! Nalungkot yan kasi akala niya iiwan ko na siya! Haha.”

Nagulat ako. Hindi ako nagsalita pero hindi ko rin napigilang mangiti. Mababaw na kung mababaw pero natuwa akong bumalik siya. Akala ko wala na talaga eh.

“Yes! Napangiti ko rin siya! Oh bawal na magalit ah! Nakangiti ka na!” ang sabi niya.

Hindi ako nagsalita. Tumingin lang ulit ako sa laptop ko pero sa pagkakataong ito, sinara ko na ang window ng Microsoft Word kung nasaan ang homework ko.

“Bat di ka pa rin nagsasalita? Speechless?” Sa’yo? Why not?

“Hindi kasi ako makahinga. May mabaho,” ang sabi ko sabay tingin sa kanya at takip ng ilong ko gamit ang aking hintuturo.

“Ang kapal mo ah!” ang sabi naman niya sabay pakunwaring amoy sa kilikili niya para lang malaman kung totoo ba sinasabi ko. At dahil dito, lalu akong natawa.

“Nakakainis ka!” sabay palo sa akin. Hindi ako umimik at tiningnan ko lang siya. Ang galing. Alam ko kanina malungkot ako eh. Ngayon, hindi na.

“Pero sorry pa rin ah. Alam ko naming sumama talaga loob mo eh. Kasalanan ko talaga. Hindi ako makaalis eh. Nung nagtext ka kasi, sakto naman na nagsimula siyang magbuhos sa akin ng sama ng loob.” Sabi ko na eh! Hindi perpekto buhay nun! May problema din yun!

“Akala ko perpekto yun? Nagkakaproblema din pala?” ang sabi ko, kasabay ang isang maikling tawa.

“Grabe ka naman Pete. Tao naman siya. Naiyak pa nga siya eh.”

Tumingin siya sa malayo tangay ang mukhang inaalala ang nakaraan. Dahan-dahan niyang sinara ang mga mata niya tapos ay muli itong binuksan. Kahit wala akong nakitang tumulong luha, alam ko, sa loob niya, naiyak siya para sa lalaking yun.

Tumalikod ako sa kanya, kunwari bigla lang nagbasa ng poster ng Coffee Bean sa pader na katabi ko. Talo na ba ko? Ginusto ko ring umiyak sa mga sandaling ito para mapakita sa kanyang tao rin ako, parang yung crush niya. At kagaya nung lalaking yun, pwede niya rin akong maging crush.

Matagal na walang nagsalita. Animo’y may hinihintay kami pareho na gawin ng isa bago matuloy ang masayang usapan kanina.

“Pete, mahal ko na ata siya.”

Ayoko na siyang harapin nun. Baka kasi mahalata na niya na may nararamdaman ako kapag nakita niyang ang reaksyon ko sa sinabi niya ay katulad ng isang negosyanteng nabankrupt. Hindi ako kumibo.

“Ano?” ang sabi ko, nagbibingibingihan.

“Hindi. Ano ka ba. Hindi ko naman feel na may gusto na ko sa kanya dahil iniyakan niya ko,” ang sabi niya na parang di ako narinig at parang kausap ang sarili.

“I mean, gwapo naman siya. Responsible din.” Ako din naman ah!

“Talented pa! Tsaka athletic!” Ako din naman ah!

“Mabait siya.” Ako din naman ah!

“At mahal niya ko.” Ako din naman ah…

“Kaya baka. Baka lang naman. Baka mahal ko na siya.”

Tumalikod na ko at hinarap siya. Muli kong sinilayan ang mahaba niyang buhok, ang maputi niyang kutis, at ang mata niyang una ko pa lang nakita, napaibig na ko kaagad.

“Goodluck Jane.”

“Salamat Pete.”

Gustong-gusto kong umiyak, gustong-gusto ko magwala, gustong-gusto ko maglabas ng sama ng loob pero hindi ko kaya kaya’t lahat ng emosyon, lahat ng sakit itinago ko lang muna sa sarili ko.

Isang babaeng nakasimpleng org shirt at blue jeans ang dahan-dahang naglalakad palayo mula sa aking la mesa papunta sa pintong palabas sa Cofee Bean. Habang pinapanood ang kanyang pag-alis sa gilid ng aking mga mata, binuksan kong muli ang Microsoft Word sa aking laptop at ang aking homework. Tsaka ako lumuha.

1 ang nagreklamo